2026
'शिवनेरी'
एकदा एका सुंदर निसर्गरम्य गावात 'शिवनेरी' नावाचा एक लहानसा आणि आनंदी मुलगा राहत होता. शिवनेरीला निसर्गाची, डोंगर-दर्‍यांची आणि नवनवीन गोष्टी शोधण्याची भारी आवड होती. त्या गावाच्या शेजारीच एक विशाल आणि घनदाट जंगल होते, ज्याला गावकरी 'सुवर्ण जंगल' म्हणायचे. गावकऱ्यांमध्ये अशी आख्यायिका होती की, या जंगलाच्या मध्यभागी एक प्राचीन, चमकणारा दगड आहे, जो संपूर्ण गावाला समृद्धी आणि आनंद देतो.
एका दिवशी सकाळी, शिवनेरीने जंगलात फिरण्याची आणि तो प्राचीन दगड शोधण्याची ठरवले. त्याने सोबत पाण्याचा तांब्या आणि थोडे खाऊ घेतले व जंगलाच्या दिशेने प्रवास सुरू केला.
जंगलात प्रवेश करताच त्याला उंचच उंच झाडे, रंगीबेरंगी पक्षी आणि खळखळ वाहणारे झरे दिसले. तो पुढे जात असतानाच त्याला एका पक्ष्याचा कातर आवाज ऐकू आला. जवळ जाऊन पाहिल्यावर त्याला समजले की एक लहानसा गरुडाचा पिल्लू जाळ्यात अडकले आहे. शिवनेरीने जराही वेळ न घालवता अतिशय नम्रतेने आणि काळजीपूर्वक ते जाळे सोडवले. गरुडाच्या पिल्लाने आनंदाने पंख पसरले आणि शिवनेरीच्या डोक्यावरून फिरून आकाशात झेप घेतली.
शिवनेरी पुढे निघून गेला. दुपारच्या वेळी त्याला एक म्हातारा माणूस रस्त्याच्या कडेला बसलेला दिसला. तो खूप थकला होता आणि त्याला तहान लागली होती. शिवनेरीने त्याच्याजवळील पाण्याचा तांब्या त्या आजोबांना दिला आणि स्वतःचा खाऊसुद्धा त्यांच्यासोबत वाटून खाल्ला. आजोबांनी हसून शिवनेरीला आशीर्वाद दिला आणि म्हणाले, "बाळा, तुझे मन खूप निर्मळ आहे. तू ज्या ध्येयासाठी निघाला आहेस, त्यात तुला नक्की यश मिळेल. फक्त एक गोष्ट लक्षात ठेव—जंगलातील प्रत्येक जीव तुझा मित्र बनू शकतो."
आजोबांचा निरोप घेऊन शिवनेरी जंगलाच्या अधिक खोल भागात गेला. अचानक रस्ता दोन भागात विभागला गेला. कोणत्या मार्गाने जावे हे शिवनेरीला कळेना. तितक्यात आकाशातून तेच गरुडाचे पिल्लू आले आणि एका विशिष्ट मार्गावर उडून शिवनेरीला रस्ता दाखवू लागले. शिवनेरी त्या पक्ष्याच्या मागे गेला.
अखेर तो जंगलाच्या मध्यभागी पोहोचला. तिथे एका मोठ्या तलावाच्या पाठीमागे एक सुंदर गुहा होती. गुहेच्या आत एक प्रकाश चमकत होता. शिवनेरी आत गेला आणि त्याला तो प्राचीन 'सुवर्ण दगड' दिसला. पण त्या दगडाच्या बाजूला एक पाटी लिहिली होती: "हा दगड फक्त तोच व्यक्ती उचलून गावाला नेऊ शकतो, ज्याच्या मनात दया, धैर्य आणि निस्वार्थ प्रेम आहे."
शिवनेरीने जेव्हा त्या दगडाला स्पर्श केला, तेव्हा तो दगड अधिकच तेजाने चमकू लागला. शिवनेरीने समजून घेतले की हा दगड जंगलातच सुरक्षित राहिला पाहिजे, कारण या दगडाच्या ऊर्जेमुळेच हे जंगल आणि संपूर्ण परिसर हिरवागार व समृद्ध राहतो. त्याने तो दगड तिथेच ठेवला आणि गावाकडे परतण्याचा निर्णय घेतला.
गावात परतल्यावर त्याने सर्व गावकऱ्यांना जंगलातील अनुभव सांगितला. सर्वांना समजले की खरी समृद्धी निसर्गाचे रक्षण करण्यात आणि एकमेकांना मदत करण्यात आहे. शिवनेरीच्या या धैर्यामुळे आणि समंजसपणामुळे संपूर्ण गावात त्याचा खूप आदर केला जाऊ लागला.